Jest ciekawie, ale nawet chińskie przekleństwo mówi: "Obyś żył w ciekawych czasach.". W tym kraju i tak na nudę narzekać nie można, pomyślałam ostatnio nad kubkiem herbaty.
W powietrzu wisi moje "przepraszam" za devMEET. Wiem, że jak w końcu uda mi się go zapiąć, przyjdzie niewiele osób. Ale uwierzcie, nie mam czasu, a jak mam czas to śię.
Dzień zaczyna się o 6:00, kończy o północy po 10-12h na UMedzie. Jest dużo pochłaniaczy czasu. Nawet nos nie wyściubia się po gazetę.
Zbliża się rocznica śmierci mojego taty i nie wiem czy sobie z tym poradzę.
Do tego stawiam pierwsze kroki w samodzielności - moje M stało się umową przedwstęną. Dumę maskuje tylko zmęczenie na twarzy. Czeka mnie poważny remont, który zajmie trochę czasu, ale wiem, że dam sobie radę. Jak się o czymś marzy, to nie można tego odpuścić.
Panicznie potrzebuję samotności i czasu, żeby sięgnąć w siebie. Może coś napiszę, może zacznę jogę, zaplanuję wystrój pokoju [przeklinając swój drogi gust...]. Pomysłów jest wiele, chociaż trochę gonię w piętkę z tempem. Cały czas z ludźmi, cały czas na rozmowach, cały czas w towarzystwie. To miłe. Tylko czasem chcesz się skupić i nie potrafisz. Chciałbyś coś napisać i nie możesz, bo patrzą Ci przez ramię. Jedynacy są do tego nienawykli.
Dlatego zawiesił się pomysł historycznego devMEETu. Ale chciałabym do niego wrócić, bo to coś niecodziennego, innego. Coś za czym niektóre wrażliwe dusze tęsknią - te czasy gentelmanów, dam, kabaretów, etc.
Wybaczcie mi szczerość. Liczę na zrozumienie. I trzymane kciuki.
Mieszkaniowo Wasza,
Ead